اختلال ارتباط

اختلالات ارتباط اختلالات ارتباط آنهایی هستند که با اختلال در زبان، گفتار، و ارتباط مشخص می شوند. کودکان مبتلا به اختلال زبان توانایی بیان کردن خودشان به شیوه متناسب با سن و سطح رشد را ندارند. آنها از واژگان محدود و غلط استفاده می کنند و در قالب جملات کوتاه همراه با ساختارهای دستوری ساده شده، حذف کردن کلمات یا عبارت های مهم، صحبت می کنند. امکان دارد که آنها همچنین کلمات را با ترتیب عجیب و غریبی در جملات کنار هم قرار دهند. برای مثال، فرد مبتلا به این اختلال ممکن است همیشه از زمان حال استفاده کند و به جای «داشتم» بگوید «من دیروز اوقات خوشی دارم». تأخیرهای رشدی ممکن است موجب اختلالات زبان بیانی شوند، اما ممکن است نشانه های مشابهی از بیماری جسمانی یا آسيب سر ناشی شوند. مشکلات بیانی برخی افراد، به جای ناتوانی آنها در درک زبان یا بیان کردن آن، با مشکلات خاص گفتار مشخص می شوند. فرد مبتلا به اختلال صدای گفتار صداهای گفتار را جایگزین حذف، یا آنها را به صورت نادرست بیان می کند. برای مثال، ممکن است کودکی برای حرف k از صدای t استفاده کند و به جای "kiss" بگوید "tiss". افراد اغلب تلفظ های غلط کودکان را با مزه می دانند؛ اما این الگوهای گفتار کودکی، وقتی کودک بزرگتر می شود و توسط بچه های دیگر در مدرسه مورد تمسخر قرار می گیرد، موجب مشکلات تحصیلی می شوند. کودکانی که دچار اختلال فصاحت با شروع کودکی (لکنت زبان) می شوند، نمی توانند گفتار فصیح تولید کنند. امکان دارد که آنها بیان کلامی، مانند تکرار صدا یا طولانی کردن، کلمات بریده بریده، جایگزین های کلمه برای اجتناب کردن از کلمات مشکل ساز، و کلماتی داشته باشند که با تنش زیاد بیان می شوند. گرچه معلوم کردن علت و معلول دشوار است، اما تیمی از پژوهشگران استرالیایی نشان دادند که بین شدت لکنت زبان و دستاورد تحصیلی همبستگی منفی نیرومندی وجود دارد. احتمال دارد که این رابطه، حداقل تا اندازه ای، پیامدهای بلند مدتی را منعکس کند که کودکانی با آنها مواجه می شوند که مشکلات گفتارشان تجربیات منفی را در سال های تحصیلی اولیه ایجاد می کنند (اوبرین، جونز، پتمن، منزیس، و اونسلو، ۲۰۱۱). کودکان مبتلا به اختلال ارتباط اجتماعی (عملی) در زمینه استفاده اجتماعی از ارتباط کلامی و غیرکلامی مشکل دارند. آنها در تنظیم کردن رفتارشان با موقعیت اجتماعی مشکل دارند، نظیر اینکه نمی دانند چگونه به مردم خوشامد بگویند یا نحوه ای که مورد خوشامد گویی قرار می گیرند را تعبیر کنند. از این گذشته، آنها قادر نیستند ارتباط خود را با نیازهای شنونده تطبيق دهند، نظیر اینکه با کودکان و بزرگسالان به صورت متفاوتی صحبت کنند. آنها هنگام گفتگو، در پیروی کردن از آیین معمولی رعایت کردن نوبت هنگام سخن گفتن، مشکل دارند. سرانجام اینکه، آنها در درک کردن معانی نا آشکار یا مبهم، مانند آنهایی که در شوخی و استعاره ها به کار می روند، مشکل دارند. این کاستی ها نه تنها می توانند برقراری ارتباط مؤثر را برای فرد مشکل سازند، بلکه همچنین عمل کردن در شغل و مشارکت کردن در تعامل های اجتماعی عادی را با مشکل مواجه می سازند.