ورزش از دیدگاه اسلام

ورزش از 1 1
یکی از نکات برجسته در زمینه اهداف ورزش در اسلام این است که قوت روح را به همراه قوت جسم و قدرت را به همراه شجاعت و بالاتر آن مروت و مردانگی در نظر می گیرد. معروف است که قهرمان بـه کسی گفته می شود که بر نفس و روح خود حاکم و غلبه داشته باشد و مروت و مردانگی را از این مرحله هم بالاتر بداند.
در نظام تربیتی اسلام ورزشکار به کسی گفته می شود که آمادگی جسمی و قدرت بدنی و مهارت ها و تکنیک های ورزشی را به همراه خصلت ورزشکاری و جوانمردی درآمیزد و در قبال افتادگان و مجروحین و مظلومین در مقابل ظالمین و حکام جور و ستم احساس مسئولیت کند و علم مبارزه و قیام را برپا کند زیرا پهلوان و قهرمان اسلامی با فضیلت ترین مسابقه و مبارزه اش با مفاسد و مظالم اجتماعی می باشد و مسئولیت اجتماعی جزیی از مفهوم ورزشکاری و پهلوانی در نظام اسلام می باشد.

هر چند الگوهای تاریخی و یا معاصر نظیر پوریای ولی که خود از اسوه تقوی و شجاعت و پهلوانی و مردانگی و مروت یعنی امام علی (ع) تأسی جسته اند، بسیار اندک بوده اند ولی حقیقت امر غیر از این نمی باشد و در تفکر اسلامی نسبت به ورزش و الگوهای ورزشی قابل ارائه برای نظام اجتماعی و تربیتی آن، باید در جستجوی پرورش این گونه پهلوانان حقیقی با خصائل پهلوانی و ورزشکاری بود و الا ورزش مبتنی بر نظام اسلامی نخواهد بود.
تأکید اسلام بر خصلت های ورزشکاری و پهلوانی در ورزشکاران از این جهت است که آنها در بین اقشار مردم به ویژه قشر جوان و نوجوان جایگاه اثربخش مهمی دارند و اعمال و افکار و عادات آنها به شدت و سرعت جامعه را تحت تأثیر قرار می دهد و از آن جا که اصل اساسی اسلام توجه به خدا و خدمت در راه خداست، بنابراین قدرت و توانایی جسمی برتری را به همراه شجاعت روحی و به همراه مروت و مردانگی در نظر می گیرد و به استقلال آنها از یکدیگر قائل نیست.